Prolog

„I dream of a stairway to the skies
My angel is coming down from heaven to take me
I reach out but then you fade away
Whenever you call for me
Know that I'm only one step behind”

Within Temptation – „Stairway to the Skies”

Dorian

W ogrodzie panował kojący mrok. Drzewa kołysały się łagodnie na ledwo wyczuwalnym, chłodnym wietrze, niosącym ze sobą znajomy zapach owoców i kwiatów w pełni rozkwitu. Nocne powietrze igrało również jego skrzydłami, sprawiając, że zapragnął wzbić się ku atramentowemu niebu i – nie pierwszy raz zresztą – spojrzeć na okolicę z góry. Tak mógł szybciej dotrzeć do celu, ale ostatecznie zrezygnował z tego pomysłu, dochodząc do wniosku, że to mogłoby być nieuprzejme.

Westchnął w duchu, mimowolnie zastanawiając się nad tym, czy podchody miały jakikolwiek sens. Najpewniej wiedziała, o co chciał ją prosić. Przez ostatnie tygodnie robił to częściej niż do tej pory, za każdym razem doczekując się wyłącznie zatroskanych spojrzeń, czarujących uśmiechów i wymijających odpowiedzi, które może trochę studziły jego zapał, podsycając nadzieję, ale na pewno nie czyniły Doriana bardziej cierpliwym.

Jasna cholera, świat się zmienił. Czekali na przewrót, a ten w końcu nadszedł, czyniąc międzyświaty bardziej otwartymi niż przez ostatnie wieki. Jeśli nie po tym wszystkim, kiedy w końcu miał otrzymać odpowiedzi?

To nie tak, że przestał ufać bogini. Cierpliwie trwał u jej boku, gotów zrobić wszystko, byleby zapewnić Selene bezpieczeństwo. Wierzył w nią i wspierał nawet wtedy, gdy w jej srebrzystych oczach dostrzegał zwątpienie, a ona znów obwiniała się o podjęte w przeszłości decyzje, ubolewając nad przykrościami, które spotykały jej dzieci. Dorian z uporem zamierzał ją pocieszać, bynajmniej nie po to, by osiągnąć cel. Och, zdecydowanie nie. Jego zdaniem bogini zrobiła wszystko, co najlepsze, nawet jeśli w którejś chwili się pogubiła.

„Dziękuję ci, najdroższy… Obawiam się tylko, że to nie takie proste” – powiedziała mu podczas którejś z licznych rozmów. Nie rozwinęła tej myśli, wkrótce po tym wykręcając się jakąś ważną sprawą i zostawiając Doriana samego. Te słowa jakimś stopniu go prześladowały, choć zarazem nie zmieniały sposobu, w jaki patrzył na jedną z najbliższych jego sercu kobiet.

Również tego wieczoru znalezienie Selene okazało się dziecinnie proste. Miał wrażenie, że od ponad dwóch miesięcy regularnie przesiadywała nad jeziorem, wpatrzona w dwa lśniące księżyce – srebrzysty, zastępujący słońce i drugi, znacznie mniejszy wyglądający jak krwistoczerwona kula. Krwawy Księżyc – tak Dorian przywykł nazywać go w myślach.

Jeszcze zanim dotarł do celu, doszły go subtelne dźwięki muzyki. Wygrywana na pianinie melodia wydawała się wędrować wraz z wiatrem, brzmieniem dosłownie chwytając za serce. Było w tym coś subtelnego, nostalgicznego i niezwykle pięknego – trochę jak personifikacja tęsknoty, którą sam przez te wszystkie wieki pielęgnował. Na moment zamarł, wsłuchując się w wygrywaną melodię i dopiero po chwili decydując się pokonać ostatnich kilka metrów.

Już na pierwszy rzut oka dostrzegł zmianę, która zaszła w wyglądzie jeziora. Momentalnie zwrócił uwagę na śnieżnobiałą, górująca nad zbiornikiem wodnym altanę – prostą, pozbawioną zbędnych zdobień, ale i tak niezwykle urokliwą.

To właśnie tam Selene ulokowała pianino, przy którym osobiście zasiadła. Ze swojego miejsca Dorian doskonale widział jej profil – bladą cerę, zamknięte oczy i ujmujący uśmiech. Jasne, niemalże srebrzyste włosy falami spływały na szczupłe ramiona i plecy, łagodnie falując przy każdym ruchu. Jej dłonie z wprawą poruszały się po klawiaturze; palce bez wahania lądowały na odpowiednich klawiszach. Nie potrzebowała ani nut, ani konieczności śledzenia kolejnych ruchów wzrokiem. Po prostu grała, na dodatek z taką pasją, że był wręcz gotów stwierdzić, że bogini stała się muzyką.

Nie od razu ruszył się z miejsca, przez dłuższą chwilę zdolny co najwyżej ją obserwować. Przerwanie jej akurat teraz  wydawało się zbrodnią, ale mimo wszystko…

– Chodź do mnie, najdroższy. Nie musisz się chować – usłyszał jej melodyjny, pogodny głos.

Dorian ze świstem wypuścił powietrze. Nawet się nie zawahał, szybkim krokiem pokonując dzieląca go od altany odległość. Bez większego wysiłku wspiął się na niski podest, ostatecznie stając u boku zasiadającej przy pianinie kobiety.

– Małe przemeblowanie, pani? – rzucił zaczepnym tonem, wymownie rozglądając się dookoła.

– To miejsce mnie uspokaja – odparła, nie przerywając gry. Otworzyła oczy, spojrzenie jasnych oczu przenosząc wprost na Doriana. Jego zdaniem przypominały gwiazdy. –  Myśl, że po drugiej stronie w końcu mogę dostrzec życie, tym bardziej.

Och, no tak. Promieniała, odkąd granice między skrawkiem świata, który tyle czasu rezerwowała wyłącznie dla siebie, runęły, by połączyć się z tym, co do tej pory wszyscy nazywali między tu i teraz. Wierzył, że gdyby tylko mogła, nie odstępowałaby oswobodzonych dusz nawet na krok, gotowa spełnić wszystkie ich zachcianki. Całe szczęście Gaja i jej krewne nie były ani wymagające, ani nie oczekiwały od bogini więcej, niż ta mogła im zaoferować.

Milczał, wciąż z  uporem obserwując Selene. Zmienianie tematu na ten, który dręczył go najbardziej, nie wydawało się właściwe w tym momencie. Wciąż mogło zaczekać, zwłaszcza że podejrzewał, co usłyszy, ale mimo wszystko…

– Dobrze widzieć cię taką – zaczął, starannie dobierając słowa. Uśmiechnął się i przyszło mu to dość naturalnie, zwłaszcza że naprawdę wierzył w to, co mówił. – Moja pani…

– Moja odpowiedź dla ciebie wciąż jest taka sama – oznajmiła, jak gdyby nigdy nic wchodząc mu w słowo. Muzyka ucichła, kiedy przerwała grę. Bogini wyprostowała się na swoim miejscu, po czym zwróciła ku Dorianowi, poświęcając aniołowi pełnię uwagi. – Cierpliwości. Wierzę, że wymagam wiele po całym tym czasie, ale spróbuj zaufać mi ten ostatni raz.

– Ja tylko…

– Moje serce pęka za każdym razem, gdy dostrzegam swoje zaniedbania – podjęła pośpiesznie Selene. Miał wrażenie, że jej wewnętrzny blask przygasł i to wystarczyło, by wzbudzić w nim wyrzuty sumienia. Nie powinien był znów zaczynać tego tematu. – Tym bardziej gdy przypominam sobie, że w którymś momencie uznała, że ją porzuciłam… Ale to silna kobieta, najdroższy. Bardzo silna.

– Najsilniejsza, jaką kiedykolwiek znałem – zgodził się bez wahania.

Na ustach Selene pojawił się łagodny, olśniewający uśmiech.

– Chciałabym coś dla ciebie zrobić, ale to nie jest odpowiedni moment. Aczkolwiek sądzę, że… – Jej spojrzenie na ułamek sekundy uciekło ku dwom księżycom. Nieznacznie potrząsnęła głową. – Wyczuwam zmiany. Ona też się zmienia. Po prostu pozwól nadejść temu, co musi się wydarzyć.

– Bogini…

– Zaufaj mi ten ostatni raz. O więcej nie proszę. – Kobieta posłała mu przepraszający, zmęczony uśmiech. – Dajecie mi więcej, niż śmiałabym sobie życzyć – stwierdziła i tyle wystarczyło, by Dorian pojął, że dobrze wiedziała, jaką odpowiedź będzie miał jej do przekazania.

– Ufam ci. Zawsze będę.

Skinęła głową. Nie powiedziała niczego więcej, w zamian ponownie sadowiąc się przy pianinie tak, by móc wrócić do gry. Znów otoczyły go kojące dźwięki muzyki, dziwnie nienaturalne i spokojnie po rozmowie, którą dopiero co odbyli.

Dorian rzucił bogini ostatnie niepewne spojrzenie, nim zdecydował się oddalić.

Być może gdyby przed wkroczeniem między drzewa odwrócił się choć raz, dostrzegłby krążący wokół altanki cień.