Trzysta czterdzieści osiem

Renesmee

– Okej, po kolei. – To Isabeau jako pierwsza zdecydowała się odezwać. – Skracając to, co się dzieje: dobrą godzinę jak nie dłużej skaczemy z miejsca na miejsce. Dopiero co byliśmy w domu Allegry i… Cóż, teraz wylądowaliśmy tutaj – wyjaśniła, wzruszając ramionami. Zamrugałam, spoglądając na nią z powątpiewaniem, zwłaszcza że sposób, w jaki wypowiedziała te słowa, okazał się zadziwiająco wręcz lekki. Och, tak, czemu nie? – Skoro tak, stąd też musi być wyjście. Pytanie gdzie.

– Pytanie – poprawił ją Rufus – czy w takim wypadku powinniśmy brnąć dalej. Skąd ty się tu wzięłaś? – zapytał wprost, zwracając się bezpośrednio do mnie.

Ze świstem wypuściłam powietrze. Wciąż byłam podenerwowana, ale nie na tyle, by nie zauważyć, że wampir trzymał się w bezpiecznej odległości, jakby w obawie, że znów rzucę się go przytulać. To byłoby całkiem zabawne, gdybym mogła skupić się na czymkolwiek innym prócz myślenia o Joce. Myśl o tym, że miałaby błądzić tak jak my, nie podobała mi się – i to najdelikatniej rzecz ujmując.

Dłonie Gabriela wylądowały na moich ramionach, kiedy spróbował powstrzymać mnie przed niespokojnym krążeniem po pokoju. Zamknęłam oczy,  bynajmniej nie uspokojona. W jakimś stopniu nie dowierzałam, że naprawdę był obok.

– Po kolei – zasugerował, układając obie dłonie na moich policzkach. Chcąc nie chcąc zwróciłam się w jego stronę. – Skup się i wszystko mi powiedz. Mógłbym sam sprawdzić, ale…

– Moce nie działają. Tak… Zorientowałam się dzięki tacie – wymamrotałam, nieznacznie potrząsając głową. Palce męża z czułością przesunęły się po mojej twarzy. – Byłam przy tobie i Layli, kiedy wy… Wiesz, prawda? – zapytałam, otwierając oczy i pozwalając na to, by nasze spojrzenia znów się spotkały. – Ale potem wylądowałam w lesie. Znaczy… To wyglądało na Forks, ale nim nie było. Tak sądzę, bo inaczej już dawno znalazłabym wyjście. Za dobrze znam okolicę.

– Oczywiście – zgodził się pośpiesznie Gabriel. Przez jego twarz przemknął cień, ale przynajmniej słowem nie skomentował tego, co powiedziałam wcześniej. Nie chciałam dyskutować o Isobel i… wszystkim innym. Na to jeszcze miał przyjść odpowiedni czas. – Co dalej? Wspominałaś o rodzicach.

– Wpadłam na nich. – Postanowiłam pominąć opis tego, jak to wyglądało. Zdenerwowany Gabriel nigdy nie wróżył dobrze, zresztą nie mieliśmy na to czasu. Och, no i w zupełności wystarczyło mi, że tata wciąż miał do siebie pretensje. Czasami naprawdę nie rozumiałam, dlaczego wszyscy faceci w moim otoczeniu musieli być cholernymi masochistami. – I na jeszcze jedną osobę. Człowieka – dodałam, pośpiesznie zmieniając temat.

– Człowieka – powtórzył cicho Dimitr.

Skinęłam głową. Przeniosłam na niego wzrok, bynajmniej nie zaskoczona, że przez cały czas trzymał się blisko Isabeau. W którymś momencie objął ją ramieniem, jakby od niechcenia pocierając ramię wampirzycy. Przyjmowała to ze spokojem, po prostu mnie obserwując. Stała z założonymi rękoma i skupionym, niepokojąco wręcz poważnym wyrazem twarzy.

– Och, tak. Sądzę… – Zawahałam się na moment. Potrzebowałam chwili, by zebrać myśli i zdecydować, w jaki sposób wyjaśnić im coś, czego sama nie rozumiałam. – Ulrich mnie rozpoznał. Albo raczej moje ciało, więc… Nazywał mnie Leaną.

Rufus rzucił mi wymowne, bliżej nieodgadnione spojrzenie. Przez moment miałam ochotę zacząć go wypytywać, ale powstrzymał mnie sposób, w jaki Gabriel nerwowo zacisnął dłonie na moich ramionach. Natychmiast ponownie zwróciłam się ku niemu, pytająco unosząc brwi.

– Nie miałem pojęcia… – zaczął, ale nie zamierzałam słuchać tego, co miał mi do powiedzenia.

– Jestem tutaj. I tego się trzymajmy – oznajmiłam z naciskiem. Przynajmniej na razie wolałam nie myśleć, co mogło się ze mną stać później. Teraz czułam się materialna, ale ten świat… Cóż, zdecydowanie nie był prawdziwy. – Byłam z rodzicami i Ulrichem. Potem pojawiła się Esme i ten demon, i to oni nas stamtąd zabrali, ale ja…

– Chwila, chwila. Jaki demon? – zniecierpliwił się Rufus. – Mów mniej chaotycznie, dziecko.

Skrzywiłam się w odpowiedzi na jego słowa. Otworzyłam usta, gotowa po raz wtóry przypomnieć mu, ze miał nie zwracać się do mnie w ten sposób, ale w porę udało mi się powstrzymać.

– Jasne – zreflektowałam się, ze świstem wypuszczając powietrze. – Babcia przyszła w towarzystwie jednego z braci Rafaela. Andreas jest całkiem miły i najwyraźniej ma jakiś wpływ na to miejsce.

– Miły demon – prychnął Rufus, wywracając oczami. – Naturalna sprawa.

Zacisnęłam usta.

– Pomógł nam. Zabrał nas z tego lasu, a to już coś. No i Esme się o niego troszczyła, a to coś znaczy – nie dawałam za wygraną, ale doczekałam się jedynie pozbawionego wesołości uśmiechu szwagra.

– Z całą moją sympatią do Esme – oznajmił, spoglądając mi w oczy – stwierdzam, że ta kobieta naiwnie doszukuje się dobra w każdym, kogo spotka. Wierzę, że w sprzyjających okolicznościach zaadoptowałaby gromadkę demonów, gdyby jej na to pozwolić, więc… – Wzruszył ramionami. – Najwyraźniej to u was rodzinne.

– A co to niby miało?

– Wróćmy do tematu, co? – zareagował natychmiast Dimitr. Rzucił Rufusowi ostrzegawcze spojrzenie, ale nic nie wskazywało na to, by wampir szczególnie się tym przejął. Nie żeby kiedykolwiek interesowały go te polecenia, które nie były mu na rękę. – Ten… Andreas was zabrał. Tak po prostu.

– Na to wychodzi – przyznałam, choć zapanowanie nad brzmieniem głosu kosztowało mnie więcej energii, niż mogłabym podejrzewać. – Nawet nie wiem, jak to opisać. W jednej chwili stałam w lesie, a potem…

– Iluzja – wtrącił niecierpliwie Rufus, ale tym razem zdecydowałam się go zignorować.

– Obiecał, że zbierze wszystkich w jednym miejscu. Problem w tym, że najwyraźniej coś mu dolega, bo raczej nie wyglądał jak ktoś, kto ma siłę na jakiekolwiek działanie – wyjaśniłam pośpiesznie. – Zastanawialiśmy się, co robić, a ja…

– Jak zwykle postanowiłaś działać na własną rękę. Domyślam się – wtrącił ponownie naukowiec. – To miłe z twojej strony, skoro nie zdecydowałaś się zdać na przypadkowego demona, aczkolwiek niekoniecznie poprawia naszą sytuację.

– Jesteś okropny – stwierdziłam, potrząsając głowa.

Jeśli to miały być podziękowania, szły mu marnie. Nie żebym w ogóle jakichkolwiek oczekiwała, skoro poza odszukaniem ich, nie byłam w stanie do czegokolwiek się przydać, ale…

– Skoro już ustaliliśmy, że nie zmieniło się nic – rzucił jak gdyby nigdy nic Rufus, bynajmniej nieurażony moimi słowami – to wróćmy do wcześniejszej metody. Przeszukamy dom, chociaż… Szczerze mówiąc, mam pewne podejrzenia, gdzie moglibyśmy zacząć.

Wzięłam kilka głębszych wdechów, by łatwiej się uspokoić. Czułam się dziwnie, przesadnie wręcz spięta i oszołomiona. Zdążyłam prawie zapomnieć o kojącym dotyku wciąż przytrzymującego mnie Gabriela. On również milczał, chociaż nie wątpiłam, że w normalnym wypadku już dawno spróbowałby ustawić Rufusa do pionu – ot tak dla zasady, niezależnie od tego, czy wampir miał rację. Sama nie byłam pewna czy ten spokój mnie cieszył, czy może wręcz przeciwnie.

Nie miałam pojęcia, co robić. Tak naprawdę korciło mnie, żeby stanąć na środku pokoju i zawołać Andreasa, zupełnie jakbym w ten sposób mogła sprawić, że ten w cudowny sposób do nas dołączy, jednak decydując się pomóc. W końcu był strażnikiem czy kimś takim, prawda? Tak twierdził, więc… Tyle że obawiałam się, iż rozwiązanie spraw nie będzie aż takie proste. Nie chodziło nawet o problemy z zaufaniem, ale samego demona i jego stan. Nie miało znaczenia czy go znałam, czy nie. Mimo wszystko i tak widziałam dość, by stwierdzić, że nie wyglądał dobrze.

Inna sprawa, że martwiłam się o Joce. Miałabym tak po prostu wrócić do tamtej okrągłej sali i… czekać?

– Layla?

Głos Rufusa wystarczył, by wyrwać mnie z zamyślenia. W zasadzie nie chodziło nawet o niego, ale wzmiankę o Layli, która uświadomiła mi, że wampirzyca nie odezwała się nawet słowem przez całą naszą rozmowę. To nie było do niej podobne, tak jak i to, że w żaden sposób nie zareagowała na wcześniejsze złośliwości męża. Chwilami miałam wrażenie, że Rufus specjalnie ją prowokował, choćby tylko po to, by wymóc na dziewczynie reakcję, ale teraz…

Zawahałam się. Layla stała przy kominku, zwrócona do nas plecami. Spojrzenie utkwiła w wygaszonym palenisku, zupełnie jakby mogła doszukać się tam czegoś więcej. Przez chwilę nawet sądziłam, że za jej sprawą w kominku za moment zapłonie ogień, ale nic podobnego nie miało miejsca. Ona po prostu tam stała – dziwnie blada, spięta i milcząca.

– Lay… Hej, Layla! – Isabeau dosłownie zmaterializowała się przed siostrą. Wampirzyca wzdrygnęła się, kiedy dłonie Beau bezceremonialnie zacisnęły się na jej ramionach. – Mówię do ciebie.

– Co? Och… – Dziewczyna wzdrygnęła się. Jej spojrzenie przez krótką chwilę wydawało się mętne, kiedy nieprzytomnie powiodła wzrokiem dookoła. To była zaledwie chwila, bo prawie natychmiast doszła do siebie, ale coś w jej stanie i tak mnie zaniepokoiło. – Ja tylko… Nieważne. Zamyśliłam się – wyjaśniła pośpiesznie.

Przez twarz Isabeau przemknął cień.

– Jasne – mruknęła, bynajmniej nieprzekonana. – Chodźmy stąd. To najgorsze z możliwych miejsc na wspominki.

– Nic mi nie jest – zapewniła pośpiesznie Layla, ale nie zaprotestowała, kiedy Beau zdecydowanym ruchem pociągnęła ją ku drzwiom. – Serio, daję radę. To miejsce… jest mi obojętne – dodała, ale jej spojrzenie i tak na ułamek sekundy uciekło ku kominka.

– Po prostu mi zaufaj. Chodźmy stąd.

Wzdrygnęłam się, choć sama nie byłam pewna dlaczego. Na pewno rozumiałam, skąd brały się dziwne reakcję Layli – trudno żebym zapomniała o wszystkim, co w tym miejscu opowiadał mi Gabriel. Tym bardziej nie wyobrażałam sobie, by dziewczyna ot tak mogła pozostać obojętną na ten dom i wspomnienia, które w niej budził. Z drugiej strony…

Z powątpiewaniem spojrzałam na Isabeau, ale nic nie wskazywało na to, by wampirzyca planowała pokusić się o jakiekolwiek wyjaśnienia. Dosłownie siłą wyprowadziła Laylę z salonu, nie pozostawiając nam innego wyboru, jak tylko ruszyć za nimi. Nikt słowem nie skomentował tego, że natychmiast skierowała się ku schodom, najwyraźniej zamierzając wrócić na piętro.

– Mówiłeś, że masz swoje podejrzenia. Jakie? – zapytała w pewnym momencie. Potrzebowałam chwili, by pojąć, że zwracała się do Rufusa, choć nawet na niego nie spojrzała.

– Cóż… – Wampir zawahał się na moment. Nie byłam zaskoczona tym, że z bliżej nieokreślonym wyrazem twarzy wpatrywał się w Laylę. – Myślałem o poddaszu. Te symbole tam nie dają mi spokoju.

– Sigile – poprawiłam machinalnie.

Jedynie westchnął.

– Tak, sigile. Czytałem to i owo… W zasadzie nawet dałem twojej córce książkę ze wzmiankami, ale nie sądzę, żeby miała okazję do niej zajrzeć – stwierdził, a ja mimowolnie się wzdrygnęłam. Alessia była bezpieczna, ale samo wspomnienie o tym, co ją spotkało, w zupełności wystarczyło, by podnieść mi ciśnienie. – Dla mnie to brzmi niedorzecznie, ale gdyby uprzeć się i odłożyć na bok logikę, zwłaszcza w tym miejscu… – Wzruszył ramionami. – To jedyny trop, jaki mamy.

– O ile te symbole wciąż tutaj są – stwierdził z rezerwą Gabriel. Jego dłonie znów zacisnęły się na moich ramionach. – Ach, ktoś w końcu mi powie, czy Alessia jest…– zaczął, nagle sfrustrowany, ale nie miał okazji, żeby dokończyć.

– Nie chcesz o tym teraz rozmawiać, braciszku – oznajmiła cicho Isabeau. – Chodźmy na górę. Ktoś mnie poprowadzi? Nie byłam tutaj wcześniej.

Gabriel wyglądał na chętnego do protestów, ale – na szczęście – również na to nie miał okazji. To Layla jako pierwsza popędziła na piętro, gdy dla odmiany to ona poprowadziła Isabeau. Pełna wątpliwości i złych przeczuć, ruszyłam za nimi, próbując zachować resztki spokoju. Bliskość męża w jakimś stopniu mi to ułatwiała, ale nie na tyle, na ile mogłabym sobie tego życzyć. Oboje byliśmy zdezorientowani, zaś jego zdenerwowanie niezmiennie mi się udzielało, podsycając moje własne emocje.

Minęły całe lata odkąd ostatni raz przekroczyłam próg tego domu. W formie idealnej iluzji czy też nie, wciąż pozostawał dla mnie zagadką – opustoszały, pełen kurzu i wspomnień, o których starałam się nie myśleć. Stąpałam ostrożnie, raz po raz nerwowo zerkając to na pewnie idącą przed siebie Laylę, to znów na towarzyszącego mi Gabriela. Zatrzymałam się dopiero w chwili, w której prowadząca nas dziewczyna przystanęła przed jednym z pokoi, po chwili wprowadzając nas do środka.

Rozpoznałam tę sypialnię. Aż za dobrze pamiętałam dzień, w którym Gabriel przyprowadził mnie tutaj – wprost do pokoju matki. Machinalnie wygładziłam jak zwykle towarzyszącą mi białą, wyszywaną złotą nitką sukienkę – dobitny dowód na to, że jednak tkwiliśmy gdzieś na pograniczu snu. Mój ruch wystarczył, bym poczuła na sobie wymowne spojrzenie męża, ale żadne z nas nie odezwało się nawet słowem.

– Jakby to ująć… Przejście jest w szafie. – Layla uśmiechnęła się w nieco nerwowy, roztargniony sposób. Widząc, że Isabeau unosi brwi, doskoczyła do mebla i otworzywszy go, zdecydowanym ruchem odgarnęła zalegające na wieszakach ubrania. – No popatrz.

Natychmiast przeniosłam wzrok na Gabriela. Nie musiałam się wysilać, by zorientować się, skąd czerpał inspirację, kiedy przygotowywał ukrytą pracownię dla mnie. Prowadzące ku górze schodki wyglądały aż nazbyt znajomo, zwłaszcza że na pierwszy rzut oka w ogóle nie było ich widać.

Layla jako pierwsza ruszyła się z miejsca. Rufus jedynie westchnął, widząc jak dziewczyna w pośpiechu znika w niewielkim przejściu. Zadziwiająco łatwo mogłam wyobrazić sobie młodziutką Lay, entuzjastycznie podchodzącą do zabawy w chowanego czy samej perspektywy skorzystania z ukrytego przejścia. Ta wizja wręcz mnie oszołomiła – myśl o tych mniej niepokojących, przyjemnych wręcz chwilach, które przecież musiały mieć miejsce nawet w tym domu.

Nie miałam pewności czy taka perspektywa przynosiła mi ulgę, czy jednak wzbudzała silniejsze niż do tej pory obawy.

– Mogę pójść przodem – zasugerował mi cicho Gabriel, ale jedynie potrząsnęłam głową.

Poczułam się dziwnie, kiedy ruszyłam za Laylą. Przez moment czułam się tak, jakbym jednak znajdowała się w Mieście Nocy, kolejny raz wspinając na poddasze, by chociaż godzinę popracować w ciszy. Pracownia była dla mnie ważna i to nie tylko przez wzgląd na panujący tam spokój i obecność wszystkich mniej lub bardziej potrzebnych przyborów.

Tyle że tym razem nie znajdowaliśmy się w naszym domu. Ten był inny, zaś na poddaszu czekał na nas wyłącznie kurz i jakieś bliżej nieokreślone przedmioty, które zgromadzono tu w przeszłości. Machinalnie objęłam się ramionami, w milczeniu wodząc wzrokiem dookoła. Poczułam się nieswojo, gdy po spojrzeniu w okno, po drugiej stronie dostrzegłam wyłącznie… pustkę. Czerń wydawała się napierać na dom, niepokojąco kojarząc mi się z pozbawionym gwiazd niebem. Wierzyłam, że właśnie tam wylądowałabym, gdyby Layla i Rufus nie znaleźli sposobu, by ściągnąć do mnie do rzeczywistego świata – i to nawet kosztem błąkania się w stanie podobnym do tego, którym mogłyby poszczycić się duchy.

– Och.

Moje spojrzenie natychmiast powędrowało ku Layli. Dostrzegłam ją w kącie pomieszczenia, jednak to nie zwrócona do mnie plecami wampirzyca w pełni przykuła moją uwagę. Och, przeciwnie – wystarczyła chwila, bym zapomniała o jej obecności, w zamian wpatrzona w coś, co znajdowało się bezpośrednio na ścianie, na którą patrzyła.

Rozpoznałam znajdujące się tam symbole. Widziałam je już wcześniej, na zdjęciach, które mnie, Rosie i Claire pokazała szwagierka, licząc na to, że zdołam którejś z nas uda się coś wymyślić. Różnica polegała na tym, że znaki już nie były po prostu żłobieniami w drewnie. Serce podeszło mi do gardła, gdy dostrzegłam bijącą od kompozycji sigili złocistą poświatę. Miałam wrażenie, że symbole ożyły, nie tyle wycięte w powierzchni, co w jakiś trudny do pojęcia sposób z niej wychodzące. Jakby tego było mało, ruszały się – lśniły, krążyły i delikatnie pulsowały, co samo w sobie okazało się równie piękne, jak i niepokojące.

Poruszając się trochę jak w transie, podeszłam bliżej. Poczułam, że włoski na ramionach i karku nieznacznie się unoszą, jakby w odpowiedzi na zmianę, którą wyraźnie wyczułam w powietrzu. Atmosfera tutaj była dziwna, a ja wyczułam jakże charakterystyczną dla mocy, przypominającą świeżość po burzy aurę. Wrażenie było takie, jakby powietrze zostało naelektryzowane, zwiastując nadejście czegoś, czego mogliśmy się co najwyżej domyślać.

– Nie wyglądały tak wcześniej – wymamrotała Layla, rzucając mi niespokojne spojrzenie.

Skinęłam głowa, nawet na nią nie patrząc. Jak urzeczona wgapiałam się w symbole, mimowolnie myśląc o tym, że pieczęci przypominały bardziej te, które widziałam między tu a teraz. Coś w ich obecności mnie przyciągało, choć to pojęłam dopiero w chwili, w której zrobiłam już pierwszy krok naprzód. Dopiero gdy Layla w panice chwyciła mnie za rękę, zorientowałam się, że w ogóle ruszyłam się z miejsca.

– I co teraz? – doszedł mnie spięty głos Isabeau. – Nie tego się spodziewałam – przyznała, z wolna podchodząc bliżej.

– Wiem tyle, co i ty – stwierdził bez przekonania Rufus.

W przeciwieństwie do mnie, oboje trzymali się na dystans. Gabriel i Dimitr również, choć ten pierwszy przez wzgląd na mnie przesunął się bliżej. Nawet Layla wycofała się, z obawą spoglądając na mieniące się znaki. Jej zwykle pogodne, jasne oczy pociemniały, zdradzając przede wszystkim niepokój.

Ja również go czułam. Obawy na pewno, chociaż – ku mojemu zaskoczeniu – na pierwszy plan wysunęło się przede wszystkim podekscytowanie. Wpatrywałam się w ścianę, ale zamiast paraliżującego strachu, czułam wyłącznie dziwne podekscytowanie.

– Wygląda trochę jak przejście – wypaliłam, zanim zdążyłam ugryźć się w język.

To było pierwsze moje skojarzenie. Miałam wrażenie, że sigile tworzyły niemalże idealny okrąg, na dodatek wystarczająco duży, by swobodnie przez niego przejść. Przez jasność nie potrafiłam stwierdzić, co znajdowało się po drugiej stronie, ale…

– Słyszałaś kiedyś, że lepiej nie iść w stronę światła? – rzuciła nerwowo Isabeau. – Dla mnie to źle wygląda. Podziękuję za takie przejście.

– Lepsza ciemność za oknem? – zapytałam, ale wampirzyca jedynie potrząsnęła głową.

– Ani jedno, ani drugie. Może po prostu sprawdźmy pokoje i poszukajmy czegoś innego – zasugerowała nieznoszącym sprzeciwu tonem.

Nie odpowiedziałam. Co prawda jej słowa brzmiały sensownie, ale z drugiej strony… Och, niekoniecznie zadowalała mnie perspektywa błądzenia po tym świecie. Twierdzili, że przechodzili z jednej lokacji do drugiej. Kto wie, może faktycznie w domu znajdowało się przejście jeszcze dalej, ale co z tego? Coś w tym systemie kojarzyło mi się z nieskończonymi lasami Forsk, z tą tylko różnicą, że tu zamiast drzew pojawiały się coraz to nowe, wzbudzające najgorsze wspomnienia pokoje.

Moje spojrzenie ponownie uciekło ku świetlistemu kołu. Symbole wciąż mnie przyciągały, więc w pośpiechu uciekłam wzrokiem gdzieś w bok. Możliwe, że nie powinnam na nie patrzeć. Skoro jako jedyna nie czułam potrzeby, by przed nimi uciekać, to być może…

– Beau ma rację. Przeszukanie domu nie zaszkodzi – podchwycił natychmiast Dimitr. Jego głos zabrzmiał bardziej ugodowo, ale wcale nie poczułam się dzięki temu pewniej. – Poza tym… Czy tak wyglądało przejście, którym wyszłaś z tego… Przedsionka? – zapytał, zwracając się do mnie.

– Nie. – Spuściłam wzrok. – Wtedy nie było żadnego przejścia. Ja po prostu się tutaj znalazłam.

Wampir skinął głową. Miałam wrażenie, że moje wyjaśnienia jednak przekonały go, by jak najszybciej opuścić poddasze. Dimitr nie był telepatą, ale skoro nawet on miał wątpliwości, coś musiało być na rzeczy.

Tyle że ja nie wyobrażałam sobie błąkania po tym domu. Coś niezmiennie ciągnęło mnie do światła, lśniących symboli i tego, co mogło znajdować się po drugiej stronie.

– Okej, możemy znów się rozdzielić, ale nie całkiem. Pary też brzmią jak zły pomysł, więc może spróbujmy poruszać się trójkami – doszedł mnie jakby z oddali głos Isabeau. – Może ja, Dimitr i…

W którymś momencie przestałam jej słuchać. Moje spojrzenie ponownie uciekło ku znakom, zaś chwilę później przesunęłam się bliżej rozświetlonej ściany. Stanęłam tak blisko, że niemalże się o nią ocierałam, mrużąc oczy w emanującym od symboli znaków. Co było złego w tym, że chciałam im się po prostu przyjrzeć…?

– Nessie?

Nawet nie byłam pewna, kto wypowiedział moje imię. To, że gdzieś za plecami wyczułam ruch, kiedy ktoś spróbował mnie pochwycić, również nie miało znaczenie.

Zdążyłam jeszcze pochwycić Gabriela za rękę, a potem… po prostu spadliśmy.