Sto dziewięćdziesiąt cztery

Jocelyne

Szła przed siebie, próbując powstrzymać się od biegu. Chciała wmieszać się w tłum, a nadmierne zwracanie uwagi zdecydowanie by jej w tym nie pomogło. Gdyby już na wstępie potknęła się o własne nogi i wylądowała na ziemi, tym bardziej nie osiągnęłaby niczego.

Mimowolnie obejrzała się przez ramię. Podświadomie wyczekiwała chwili, w której ktoś jednak spróbowałby ją zatrzymać. Niemalże spodziewała się, że w każdej chwili tuż za nią mogłaby zmaterializować się Bella albo Alice. Serce tłukło jej się w piersi, wciąż zdradzając podenerwowanie na tyle wielkie, by zamaskowanie go okazało się niemożliwe. W efekcie Joce była gotowa przysiąc, że nie tylko wyglądała jak jeden wielki kłębek nerwów, ale też że tak czy inaczej przyciągała wzrok przechodniów. Co prawda na twarzach mijających ją osób i tak widziała przede wszystkim obojętność, ale mimo wszystko…

– Joce!

Z trudem stłumiła krzyk. Serce omal nie wyskoczyło jej z piersi ze zdenerwowania, kiedy tuż przed nią dosłownie zmaterializował się jakaś postać. Natychmiast się zatrzymała, jedynie cudem nie tracąc równowagi, gdy zbyt mocno zaparła się nogami o ziemię. Ktoś potrącił ją, gdy spróbował w pośpiechu przejść obok; tym razem wyraźnie poczuła na sobie skonsternowane, wymowne spojrzenie i poczuła się niemalże jak wtedy, gdy grupka przypadkowych dzieciaków zaczęła się z niej wyśmiewać, gdy rozmawiała z duchem Carol – siostry jednego z uczestników Projektu Beta.

– Dallas… – wyrwało jej się. W gruncie rzeczy wszystko sprowadzało się do nic nieznaczącego ruchu wargami.

Nie miała pewności, czy poczuła ulgę, czy może frustrację, gdy dotarło do niej, że właśnie on przed nią stoi. Chłopak zesztywniał, po czym wyrzucił obie ręce ku górze w poddańczym geście. Rzucił jej przepraszające spojrzenie, jednocześnie otwierając usta, by – czego była absolutnie pewna – zacząć się tłumaczyć, zresztą jak i za każdym razem, gdy zdarzało mu się niemalże przyprawić ją o zawał. Zignorowała go, w zamian pośpiesznie ruszając się z miejsca, zwłaszcza gdy dotarło do niej, że niektóre osoby zaczęły dziwnie się na nią patrzeć. Oczywiście, że tak. W końcu bez większego powodu zatrzymała się na środku chodnika, bezmyślnie wpatrując w jeden punkt.

– Joce? Hej, Joce! – obruszył się Dallas. Zadrżała niekontrolowanie, kiedy – nie mając innego wyboru – po prostu przez niego przeszła. – Wybacz. Jesteś teraz na mnie obrażona czy…?

Nieznacznie potrząsnęła głową – jak najdyskretniej, mając nadzieję, że to zauważy. Wciąż było jej zimno, nie tylko przez panujący na zewnątrz mróz. Przenikanie przez duchy nigdy nie było dobrym pomysłem, choć poza nieprzyjemnym zimnem, nie doświadczyła niczego więcej. Przyśpieszyła, ciasno obejmując się ramionami i z uporem idąc przed siebie.

Sprawdziła adres hotelu, w którym brat Liz wymordował znamienitą większość łowców. Jak przez mgłę pamiętała inne wejście, którym wyprowadziła ją mama, ale liczyła, że będzie w stanie je odszukać. Nie uśmiechało jej się wchodzić do budynku, który właściwie zamknięto pod jakimś przyziemnym, mało przekonującym powodem. Wyciek gazu? Nie pamiętała, nie zmieniało to jednak faktu, że miałaby dość małe szanse na dostanie się do środka. Co więcej, przecież tak naprawdę nie interesował jej hotel, ale podziemia. Przynajmniej liczyła na to, że właśnie ta miała szansę znaleźć jakiekolwiek dokumenty, a tym również spis osób, które wykorzystano do eksperymentów. Nawet jeśli nie wiedziała, czy rozpozna nawiedzającą ją dziewczynę, wierzyła, że dobrym tropem byłoby znalezienie dokumentów Ryana albo Cassandry. Swoją drogą, je też mogła zabrać ze sobą, po cichu licząc na to, że okażą się praktyczne. Nie miała pewności w jakim sensie, ale może miały przydać się Rufusowi.

Skrzywiła się mimowolnie. To wciąż brzmiało co najmniej źle – wracanie do miejsca, w którym niemalże umarła. Wciąż niewiele pamiętała z pobytu w podziemiach – jedynie ból głowy, niespójne szepty i czyste przerażenie, które towarzyszyło jej od chwili, w której Layla straciła nad sobą kontrolę. W tamtym miejscu wszystko było nie tak – począwszy od tego, że nie była w stanie wykorzystać telepatycznych zdolności. Może wszystko sprowadzało się do strachu i oszołomienia, które zniekształciły sposób, w jaki odbierała ostatnie wydarzenia, ale to nie było ważne. Za równie nieistotne pragnęła uznać to, że w podziemiach bardzo łatwo mogła natrafić na duchy. Przecież wyczuwała je już wcześniej, aż za dobrze pamiętając swój krzyk i to, ile czasu Layla musiała poświęcić, by ją uspokoić.

Tak naprawdę wcale nie chciała tego robić. Nie miało znaczenia, czy w siedzibie wciąż czaiło się coś niebezpiecznego, czy może została opustoszała. Czuła się, jakby właśnie planowała popełnić samobójstwo, ale…

– Okej, w porządku. – Głos Dallasa doszedł do niej jakby z oddali. – Nie chcesz zwracać na siebie uwagi.

Tym razem skinęła głową. Z uporem usiłowała skupić się na jego głosie, zwłaszcza że miał w sobie coś kojącego. Równie istotne okazało się to, że chłopak nie próbował na nią naskakiwać, a tym bardziej nie dał jej do zrozumienia, że upadła na głowę. Co prawda Jocelyne podejrzewała, że dokładnie to sobie myślał, ale to nie przeszkadzało mu w towarzyszeniu jej, kiedy w pośpiechu pokonywała kolejne uliczki. Wiedziała, dokąd iść, w gruncie rzeczy zdając się na instynkt i w duchu modląc o to, by nie zbłądzić. Korciło ją też, by w pierwszej kolejności spróbować odszukać sklepik ezoteryczny, o którym czytała w internecie, ale doszła do wniosku, że to mogło zaczekać. Oczywiście pod warunkiem, że ktokolwiek miał ją jeszcze wypuścić z domu po tym, co planowała zrobić.

A ty przejmowałaś się, że mama mogłaby pójść szukać taty…

Westchnęła w duchu. W porządku, pod wieloma względami Renesmee była w o wiele lepszej sytuacji od niej. Przynajmniej w teorii nikt nie był w stanie jej skrzywdzić, a to o czymś świadczyło. Również szukanie Gabriela brzmiało jak bezpieczniejsza opcja od zabawy z duchami czy igranie z ludźmi, którzy już zdążyli udowodnić, jak bardzo byli niebezpieczni. Tak naprawdę nie miała pewności, co teraz planowała organizacja. Z jednej strony była Liz, która tak po prostu odwróciła się od rodziny, podobno w dość dobitny sposób dając wszystkim do zrozumienia, co sądziła o ich działaniach – a zwłaszcza tym, że mogliby skrzywdzić bliskie jej osoby. Sęk w tym, że to wcale nie musiało gwarantować im nietykalności. Trudno było stwierdzić, dokąd to wszystko zmierzało, skoro od wyjścia z hotelu, nie mieli więcej styczności z łowcami.

Inna sprawa, że od początku dawali jej do zrozumienia, że mogłaby być wartościowa. Nie lubiła wracać pamięcią do tego, co wydarzyło się podczas Projektu Beta, ale przecież aż za dobrze pamiętała. Chaos, demony i szepty… A także słowa Rona, który twierdził, że miała w sobie dość mocy, by przewyższyć wszystkich wokół. Joce aż za dobrze pamiętała, w jaki sposób poczuła się, kiedy w grę na dodatek wszedł kryształ. Wtedy nie tylko słyszała o wiele więcej, ale czuła się jak bomba z włączonym zapłonem, zdolna zrównać z ziemią wszystko wokół. Wolała nie myśleć o tym, co wydarzyłoby się, gdyby nie uwolniła Within. Nie chciała brać tego pod uwagę, ale obawiała się, że wtedy mogłaby okazać się bardziej niebezpieczna od całej zgrai demonów.

Nie docierało to do niej. W gruncie rzeczy wcale nie chciała brać tego pod uwagę, nie wspominając o tym, że tak naprawdę nie wierzyła ani w te zapewnienia o wyjątkowości, ani nawet słowa mamy o tym, że była dzielna. Nie, zdecydowanie nic z tych rzeczy. Gdyby tak było, nie zachowywałaby się jak nieporadne dziecko za każdym razem, gdy doświadczała czegoś nadnaturalnego.

Ale idziesz tam, odezwał się cichy głosik w jej głowie. Przerażona czy nie, jednak to robisz…

Nie sądziła, by to miało jakiekolwiek znaczenie.

Dallas w którymś momencie zamilkł, chociaż wciąż za nią podążał. Wyraźnie czuła jego obecność i to ją uspokajało, niejako sprawiając, że wciąż była w stanie iść przed siebie. Kilka razy przystanęła, by sprawdzić, czy nie zboczyła z kursu i odtworzyć w pamięci mapę, którą przed wyjściem z domu zdążyła jeszcze sprawdzić.

Miała wrażenie, że była bardzo blisko celu, kiedy rozdzwonił się jej telefon. Wyjęła komórkę, bynajmniej niezaskoczona tym, że na wyświetlaczu zauważyła imię Belli. W duchu modląc się o to, by wystarczająco dobrze maskowała swój zapach, odrzuciła połączenie. Telefon prawie natychmiast rozdzwonił się ponownie, więc po prostu go wyłączyła, próbując przy tym zignorować narastający z każdą kolejną sekundą niepokój. Zabrnęła zbyt daleko, by pozwolić sobie na wątpliwości, a tym bardziej się wycofać.

– Gdybym już nie był martwy, chyba bym się bał… W sensie twojej rodziny – usłyszała nieco spięty głos Dallasa. Drgnęła, wyczuwając, że znajdował się tuż za jej plecami, zaglądając jej przez ramię. – Tak swoją drogą, ten twój wujek serio kiedyś wspominał o egzorcyzmach?

Zdołała uśmiechnąć się pod nosem. Doszła do wniosku, że oboje znajdowali się w wystarczająco pustym, skrytym przed ludzkim wzrokiem miejscu, by jednak zdecydowała się mu odpowiedzieć.

– On mało kiedy żartuje – przyznała, siląc się na poważny ton. – Swoją drogą, bardzo chętnie zobaczyłabym, jak Rufus próbuje odprawiać jakiekolwiek egzorcyzmy. To trochę zbyt abstrakcyjne jak na niego.

– Toś mnie pocieszyła…

Wywróciła oczami. Zdecydowanie nie miała takiego zamiaru, zwłaszcza po tym jak znów ją wystarczył. Miała dość powodów, by się złościć, ale ostatecznie odsunęła je na bok, bardziej skupiona na tym, że mógłby jej towarzyszyć. Chciała skupić się na jego bliskości, w gruncie rzeczy uważając go za jedyne źródło poczucia bezpieczeństwa, jakie miała.

– Nie jestem pewna, czy dobrze idę – przyznała z wahaniem. – Gdzieś tam powinien być hotel, ale tędy nie wejdę. To inne wejście… – Uciekła wzrokiem gdzieś w bok, nagle zaniepokojona. – Niewiele zapamiętałam.

Trudno, by było inaczej, skoro praktycznie płakała wtedy z bólu, ledwo będąc w stanie zachować przytomność. Gdyby było inaczej, zdecydowanie nie zaniepokoiłaby dziadka na tyle, by zabrał ją do szpitala. Na dłuższą metę może i tak było lepiej, zwłaszcza że wydarzyło się dość, by chciała o tym jak najszybciej zapomnieć, ale w obecnej sytuacji…

– Serio chcesz to zrobić – westchnął Dallas. Nie tyle pytał, co po prostu stwierdzał fakty. Co więcej, wcale nie oczekiwał odpowiedzi. – Okej, chodź. Przecież tam byłem.

Coś w jego słowach sprawiło, że kolejny raz poczuła ulgę. Oczywiście, że jej nie zostawił. Nie mogła go zobaczyć, ale dobrze wiedziała, kto pomógł jej się pozbyć tej dziwnej, rażącej prądem obroży, którą miała na szyi. Co więcej, przecież nigdy nie uwierzyłaby, że zostawiłby ją w sytuacji, gdy ledwo żyła. Skoro zaprowadził do niej mamę, wciąż musiał być obok. To, że nie była w stanie go dostrzec, samo w sobie dowodziło, że łowcy kolejny raz podali jej coś, czego nigdy więcej nie chciała testować.

Nic dziwnego, że Carol najpewniej umarła przez te leki. Jocelyne pamiętała zaskoczenie tamtego mężczyzny, Simona, kiedy wspomniała mu o tych środka. Nie powinni mieć dostępu do niczego niebezpiecznego, dobre sobie! Jeśli zablokowanie zdolności widzenia umarłych wiązało się z przyprawiającym o mdłości, przeszywającym bólem, zdecydowanie nie była na to gotowa. Mogła zrozumieć desperację kogoś, kto nade wszystko pragnął normalności, ale cena wciąż ją przerastała. Biorąc pod uwagę to, że Carol umarła, tym bardziej zaczynała dochodzić do wniosku, że zdołała przetrwać Projekt Beta tylko dlatego, że wciąż pozostawała nieśmiertelną.

Co nie zmieniało faktu, że perspektywa odcięcia się od tego innego, przerażającego świata, wciąż była kusząca. Nie potrafiła ot tak zrezygnować z widywania z Dallasa czy Rosy, ale gdyby znalazł się bezpieczny sposób na ucieczkę przed tymi najbardziej niebezpiecznymi bytami…

– Joce?

Wzdrygnęła się. Uprzytomniła sobie, że znów tkwiła w miejscu, bezmyślnie spoglądając przed siebie. Natychmiast wzięła się w garść i spojrzała na wyraźnie zmartwionego Dallasa, próbując uspokoić go nieco wymuszonym uśmiechem.

– Wszystko ze mną okej – zapewniła, choć w gruncie rzeczy sama w to nie wierzyła. – Pokażesz mi to wejście? Wolałabym nie tracić czasu na błądzenie.

– Ty serio chcesz to zrobi…

Nie miała pewności czy brzmiał na bardziej zaskoczonego, czy zrezygnowanego. Chwilę obserwował ją z powątpiewaniem, a po jego spojrzeniu poznała, że się martwił – i to najdelikatniej rzecz ujmując. W efekcie była wręcz gotowa przysiąc, że jednak zmieni zdanie i zostawi ją samą sobie, bo zdecydowanie nie zamierzała ustąpić na tyle, by posłusznie wrócić do domu. Nie chciała zastanawiać się nad tym, co wtedy musiałaby zrobić, ale gdyby do tego doszło…

Odetchnęła, kiedy Dallas ruszył się z miejsca.

– Chodź tędy. Tylko trzymaj się za mną, okej? – rzucił spiętym tonem. – Wejdę pierwszy i trochę się rozejrzę. Pójdziesz za mną dopiero wtedy, gdy ci pozwolę.

W normalnym wypadku prychnęłaby, co najmniej zaskoczona zdecydowaną, wręcz charyzmatyczną nutą, która wkradła się do jego głosu. Ostatecznie nie zrobiła tego, w zamian posłusznie kiwając głową. Wiedziała przecież, że jego słowa brzmiały sensownie. Jemu już i tak nic nie miało zaszkodzić, a sprawdzenie okolicy przed wpakowaniem się w kłopoty faktycznie brzmiało jak sensowny plan.

Rozpoznała uliczkę, w której ostatecznie oboje wylądowali. Serce zabiło jej szybciej, nagle znów bliskie tego, by wyrwać się na zewnątrz. Instynktownie przystanęła, niespokojnie wodząc wzrokiem dookoła i niemalże spodziewając się tego, że piekło w każdej chwili rozpęta się na nowo. Oczami wyobraźni wciąż to widziała – oszołomioną uderzeniem, wyraźnie wytrąconą z równowagi Renesmee, gotową zrobić wszystko, byleby ochronić ją i siebie przed tamtym uzbrojonym łowcą. Pamiętała strzały i powiew mocy, kiedy mama zdołała odbić naboje tak, by trafiły wprost w przeciwnika. Już wtedy przez ból głowy ledwo nadążała nad tym, co się działo, ale nadal pamiętała o wiele więcej, niż mogłaby tego oczekiwać.

Dźwięk pękającej obręczy na szyi, chłód zwiastujący bliskość Dallasa i osuwające się na ziemię ciało…

Przełknęła z trudem. Była gotowa przysiąc, że przez ułamek sekundy wyraźnie poczuła słodycz krwi tamtego mężczyzny. Bliskość śmierci była wtedy tak oczywista, że Joce wcale nie zdziwiłaby się, gdyby ta nagle po prostu się zmaterializowała – jakkolwiek miałaby wyglądać jako konkretna osoba. Dziewczyna zamarła, wciąż niespokojnie wodząc wzrokiem na prawo i lewo, coraz bardziej przerażona.

A potem naprawdę zobaczyła jakąś postać, stojącą na końcu uliczki i dzierżąca w dłoniach pistolet.

Z wrażenia aż cofnęła się o krok. Potknęła się o własne nogi, ale nie upadła, w porę robiąc kolejny krok w tył. Obraz na moment rozmazał jej się przed oczami, kiedy zauważyła twarz przybysza. Rozpoznała ją, choć wspomnienia tamtego dnia były odległe i zamazane. To był ten łowca! Ten sam, którego przecież zabiła mama w samoobronie. Jocelyne była tego pewna, chociaż zarazem wszystko w niej aż krzyczało, że to przecież niemożliwe. Gwałtownie zaczerpnęła powietrza do płuc, bliska tego, by zacząć krzyczeć, ale głos uwiązł jej w gardle. Była co najwyżej z niedowierzaniem obserwować, jak mężczyzna unosi broń i celuje wprost w nią.

Usłyszała strzały…

A potem jego jęk, kiedy naboje trafiły w niego, dokładnie tak jak tamtego dnia – wtedy, gdy zabiła go mama.

Tkwiła w bezruchu, biernie obserwując osuwające się na ziemię ciało. Zapach krwi przybrał na intensywności, ale zamiast ją kusić, wzbudził w niej przede wszystkim mdłości. Ja to zrobiłam?, pomyślała w oszołomieniu, dochodząc do wniosku, że to dość prawdopodobne, choć nie przypominała sobie, by kumulowała moc – choćby przypadkiem. Cokolwiek się działo…

Spodziewała się wielu rzeczy, ale nie tego, co wydarzyło się później. Chociaż nie sądziła, że to w ogóle możliwe, ciało nagle zniknęło, dosłownie rozpływając się w powietrzu. Mężczyzna zniknął równie nagle, co się pojawił, zresztą tak jak i wciąż unoszący się w powietrzu zapach krwi.

– C-co…? – wyrwało jej się.

Cofnęła się o kolejny krok, przy okazji odkrywając, że dosłownie chwiała się na nogach. Niewiele brakowało, by jednak upadła, w gruncie rzeczy mając ochotę osunąć się na ziemię. Oddychała szybko i płytko, z każda kolejną sekundą mając coraz większy problem z tym, by załapać dech. Serce naprzemiennie tłukło jej się w piersi, to znów niemalże przystając. Obraz na moment rozmazał jej się przed oczami, by po chwili przybrać na ostrości.

Zanim zdążyła zastanowić się nad tym, co właśnie zobaczyła, łowca pojawił się ponownie. Wybiegł z końca uliczki, zatrzymując w tym samym miejscu i trzymając broń. Tym razem nawet nie drgnęła, kiedy w nią wycelował, aż nazbyt dobrze wiedząc, co wydarzy się za chwilę.

Strzał. Krew. I śmierć.

Potrząsnęła głową, coraz bardziej oszołomiona. Raz po raz widywała dokładnie tę samą scenę – nie tyle oczami wyobraźni, co… Och, jak miała to opisać? To było echo? Sen na jawie, zapętlony tak, że nie potrafiła go przerwać? Nie miała pewności, ale była w stanie patrzeć tylko na to, co rozgrywało się na jej oczach. W którym momencie strach ustąpił na rzecz całkowitego oszołomienia. Od tamtej chwili była w stanie już tylko stać i patrzeć, raz po raz przeżywając dokładnie tę samą scenę.

Gdyby miała wskazać, co oznaczało piekło, nie zawahałaby się.

– Joce?

W końcu oderwała wzrok od konającego po raz kolejny łowcy. W oszołomieniu spojrzała na Dallasa, ale nie skomentowała jego obecności nawet słowem. Wręcz z ulgą przyjęła to, że znów pojawił się przy niej, choć na moment rozpraszając jej uwagę.

– Widziałeś to? – zapytała cichym, wypranym z jakichkolwiek emocji głosem.

– Co takiego?

Potrząsnęła głową. Poruszając się trochę jak w transie, uniosła rękę i wskazała w miejsce, z którego kolejny raz wyłonił się łowca – tylko po to, by po chwili kolejny raz paść na ziemię przy akompaniamencie odbitych rykoszetem strzałów. Zabawne, ale oglądając tę scenę kolejny raz z rzędu, była w stanie podchodzić do niej w dość spokojny sposób.

Oczy Dallasa rozszerzyły się nieznacznie, gdy pojął na co patrzyła. Z jednej strony poczuła ulgę, gdy nabrała pewności, że scena nie była wyłącznie wytworem jej wyobraźni, ale z drugiej…

Och, sama już nie była pewna, czego oczekiwała.

– O Boże… To jednak było złe miejsce na czekanie – westchnął cicho Dallas, rzucając jej przepraszające spojrzenie.

Uniosła brwi, zaskoczona jego reakcją. Nie wydawał się zdezorientowany, jakby to, co widziała, było najzupełniej normalne. Co prawda skoro rozmawiała z duchem, nie mogło być dziwniej, ale mimo wszystko…

– Dlaczego? – zapytała wprost.

Obrzucił ją dziwnym, przenikliwym spojrzeniem.

– Nie widziałaś jeszcze czegoś takiego? – zapytał, nagle jeszcze bardziej zaniepokojony. – Rosa mi o tym mówiła. Czasami… śmierć zostawia ślady – wyjaśnił, ostrożnie dobierając słowa. – To jak echo, zapętlone w jednym miejscu. Zdarza się, jeśli komuś gwałtownie odebrać życie.

– Echo…

– Duszy tutaj nie ma. Ale wspomnienie było na tyle bolesne, że tak jakby… została blizna? Wiesz, co mam na myśli?

Otworzyła i zaraz zamknęła usta. Znów spojrzała na umierającego łowce – zapętlonego i wciąż przeżywającego swoje ostatnie sekundy. Wtedy uświadomiła sobie, że w rzeczywistości wszystko powinno trwać dłużej – w końcu celował w Renesmee, rozmawiał z nią i… groził – ale to najwyraźniej nie miało znaczenia. W fałszywej scence zachowało się to, co najważniejsze.

– C-chyba tak – przyznała, przełykając z trudem.

Jak wiele było takich miejsc? Kiedy pomyślała o tym, że ulicami chodziło tyle niczego nieświadomych ludzi, jak gdyby nigdy nic przechodzących przez poznaczone tragedią miejsca…

– Nie patrz na to. – Dallas przesunął się na tyle, by przysłonić jej osuwającego się na ziemię mężczyznę. – Chodźmy stąd, okej? W okolicy nikogo nie ma, więc jest względnie bezpiecznie.

Z trudem przymusiła się do tego, by ruszyć się z miejsca. Bez protestów ruszyła za Dallasem, nie oglądając się za siebie. W gruncie rzeczy nie musiała, bo oczami wyobraźni wciąż widziała tylko jedno.

Zapętlonego we własnej śmierci mężczyznę.