Sto pięćdziesiąt dwa

Ariel

Ariel krążył coraz szybciej, mając wrażenie, że za ułamek sekundy dokona niemożliwego – wszystko jedno czy miałoby to objawiać się w wydeptaniu dziury w podłożu, czy wyjściu z siebie. Nie przypominał sobie, kiedy ostatnim razem czuł aż tak potężny gniew oraz poczucie beznadziejności. Nie, nie był głupi, a decydując się opuścić Miasto Nocy brał pod uwagę wiele rzeczy, również porażkę, ale na pewno nie zamierzał przyjąć do wiadomości czegoś takiego.

– No i co ja ci poradzę? – Victor był już znudzony; opierał się leniwie o zamknięte drzwi pokoju, raz po raz wodząc wzrokiem po suficie, choć zdecydowanie nie było w nim niczego nad wyraz interesującego. – Ariel, poważnie…

– Czy możesz w końcu się przymknąć? – warknął, nawet na niego nie patrząc.

Niemal usłyszał jak mężczyzna wzdycha i wywraca oczami. Nawet jeśli gniewna nuta w sposobie, w jaki Ariel zaczął się do niego zwracać go zaskoczyła, nie dał tego po sobie poznać – a przynajmniej tak mu się wydawało, bo ciężko było wyciągnąć jakiekolwiek sensowne wnioski, skoro wciąż uparcie odmawiało się spojrzenia wilkołakowi w twarz.

Victor przeciągnął się leniwie, aż strzeliły mu stawy. Wszystko wydawało się lepsze niż dalsze przebywanie w sali narad, niemniej nagle jego obecność stała się co najmniej irytująca, by nie rzec, że doprowadzała Ariela do białej gorączki.

– Jak podejrzewam, nie chcesz pogadać…

Warknął, tym razem nawet nie próbując się pohamowywać. W końcu udało mu się przystanąć, ale przestał krążyć jedynie po to, żeby gwałtownie obrócić się w stronę swojego niechcianego towarzysza i rzucić mu najbardziej niechętne, zagniewane spojrzenie na jakie było go stać.

Vick spojrzał na niego z uprzejmym zainteresowaniem, nie dostrzegając albo raczej nie chcąc dostrzegać, że być może niewiele brakuje, żeby ktoś rzucił mu się do gardła.

– Cóż… Twoja strata – stwierdził spokojnie, niemal niedbałym tonem.

– Jaja sobie ze mnie robisz? – Jeśli po takim spojrzeniu był w stanie spokojnie stać i udawać znudzonego, facet faktycznie musiał być ze stali. – Niby o czym tutaj jeszcze gadać? – rzucił, potrząsając z niedowierzaniem głową.

– Mam nieodparte wrażenie, że jesteś troszeczkę zdenerwowany…

W odpowiedzi na te słowa zapragnął co najwyżej roześmiać się histerycznie, bynajmniej bez wesołości. Coś takiego! Jakże dobrze było się dowiedzieć, że jest się tylko „troszeczkę zdenerwowanym”!

– Nie, to naprawdę robisz sobie ze mnie jaja – wymamrotał w zamian, zbytnio wytrącony z równowagi, żeby znowu zacząć się miotać.

– Skądże znowu. – Mężczyzna z niedowierzaniem uniósł brwi ku górze. – Jestem najpoważniejszym gościem w tym miejscu. Jeśli stwierdzanie faktów jest zbrodnią, możesz mnie już zakuć w kajdany. – Jeszcze kiedy mówił, uniósł obie dłonie ku górze w poddańczym geście.

Chętnie. A mamy gdzieś tutaj jakieś kajdany?, pomyślał z przekąsem, bo może gdyby udało mu się Victora unieruchomić, mógłby…

Och, kogo on oszukiwał? Vick bardzo chętnie wypuściłby go na korytarz – po prostu wiadomość o tym, gdzie znajduje się wyjście, zamierzał zostawić dla siebie, nie tyle z przekory, co czystej solidarności. To Aaron podejmował decyzje i chociaż byli braćmi, najwyraźniej nie równało się to jednakowym uprawnieniom. Innymi słowy, Victor mógł robić wszystko, ale tylko pod warunkiem, że jego brat wcześniej stanowczo nie powiedział mu „nie”.

Ariel ze świstem wypuścił powietrze, w duchu modląc się o przynajmniej odrobinę cierpliwości. Niestety, nawet jeśli ktoś tam na górze był i go słuchał, nie był w stanie przynieść mu ukojenia, którego tak bardzo potrzebował. Kolejne godziny uciekały mu przez palce i zdążył się już pogodzić z tym, że wszystko przepadło. Co prawda w twierdzy łatwo było stracić poczucie czasu, ale wewnętrzny zegar podpowiadał mu, że podąża w idealnym kierunku, żeby doszło do katastrofy. To było to: ostatnia prosta, już nawet nie dwadzieścia cztery godziny. Nawet gdyby jakimś cudem udało mu się uciec, musiałby złamać wszystkie prawa fizyki, żeby na czas dostać się do Miasta Nocy. Na zewnątrz czekały go co najwyżej wielka frustracja oraz nadchodząca przemiana, która i tak miała uczynić go niezdolnym do podejmowania jakichkolwiek bardziej skomplikowanych decyzji, a tym bardziej odczuwania w stopniu, którego mógłby od siebie wymagać. Nie było szans na to, żeby dotarł do Alessi, a jedynym, co mógłby osiągnąć ucieczką, byłaby pewnie jakaś mała masakra, gdyby pełnia dopadła go akurat wtedy, kiedy będzie w pobliżu jakiegoś miasteczka albo wioski.

Dlaczego musieli mu to robić? Intencje Aarona były jasne, zresztą już i tak udało mu się osiągnąć cel. Wszystko przepadało, a jedynym, co pozostało Arielowi, była wręcz rozdzierająca świadomość porażki – oraz tego, że właśnie złamał wszystkie złożone sobie i Alessi obietnice.

– Victor – powiedział gniewnie, ledwo panując nad głosem – to naprawdę nie jest odpowiedni moment na to, żeby próbować mnie denerwować. W tej chwili myślę o tobie niemal równie źle, co i o twoim bracie albo Lilii. Nie mam nastroju na żarty, a już na pewno nie uwierzę w to, że nagle zdecydowałeś się zachowywać poważnie – dodał, nie dbając o to, czy jego słowa mogą jakkolwiek mu zaszkodzić, czy też nie.

– Nie doznałem dzięki twoim słowom nagłego olśnienia – to tak na marginesie. – Vick spojrzał na niego z nieodgadnionym wyrazem twarzy, ale jego rysy odrobinę złagodniały. – Gdyby to ode mnie zależało, pewnie postąpiłby inaczej, jednak… Czy nie pomyślałeś przypadkiem, że Aaron właśnie wyświadczył ci przysługę?

Czy jemu się zdawało, czy powietrze w pokoju naprawdę zaczęło być gęste i w obejściu zachowywało się trochę tak, jakby o jego gardło tarł właśnie papier ścierny? Z wrażenia aż się zachłysnął i przez dłuższą chwilę był zdolny wyłącznie do tego, żeby walczyć o oddech i spoglądać na Victora w taki sposób, jakby ten właśnie oznajmił mu, że przybył z obcej planety.

– Przysługę!

Westchnienie i niemal łagodne spojrzenie ciemnych oczu.

– Tak, przysługę – potwierdził spokojnie. – Nie pomyślałeś o tym?

– Nie – syknął przez zaciśnięte zęby. – Uświadom mnie, proszę, bo mimo najszczerszych chęci nie jestem w stanie spojrzeć na to w taki sposób, jakiego mógłbyś ode mnie oczekiwać. A już na pewno bycia więźniem nie traktuję jako formy przysługi – dodał, nie szczędząc sobie złośliwości.

– Wyświadczył ci przysługę – podjął niewzruszony Victor – bo dzięki temu nie będziesz musiał oglądać jej, kiedy się zacznie. Dobrze wiesz, co się wtedy dzieje… A jeśli w istocie twojej ukochanej – ciągnął, w żaden sposób nie okazując tego, co w rzeczywistości musiał o Alessi myśleć – faktycznie pisana jest śmierć, powinieneś dziękować, że nie będziesz patrzył na to, że nieubłaganie ją tracisz.

– Tak, a Ali wtedy będzie sama – powiedział chłodno, coraz bardziej napięty. – Nie będzie mnie przy niej.

– No i co z tego? – mruknął obojętnie Vick, tym samym jasno dając Arielowi do zrozumienia, że ta rozmowa jest jedynie stratą czasu.

„Co z tego?”… Czy istniało bardziej bezduszne pytanie, które w obecnej sytuacji mógł zadać? W tamtym momencie ostatni cień sympatii, którym Ariel mimo złości go darzył, ostatecznie wyparował, pozostawiając po sobie gorycz i jeszcze trudniejszy do opanowania gniew.

– Nie mówiłbyś tak, gdyby chodziło o życie Isabelli, prawda?

Twarz Victora nie zmieniła wyrazu, ale w jego oczach dostrzegł coś na kształt prawie niezauważalnego błysku, który jednak wystarczył, by zorientować się, że cokolwiek jest na rzeczy.

– To zupełnie coś innego – stwierdził tamten oschle, nagle przybierając defensywny ton.

– Och, no jasne – zadrwił Ariel. – W końcu Isabella nie jest jakąś tam cholerną pijawką, w której nieszczęśliwie się zakochałem, prawda?

– Ariel, słucha… – Victor pokręcił z niedowierzaniem głową. – W tym momencie próbujesz wciągnąć mnie do rozmowy, której żaden z nas nie chcę prowadzić – stwierdził, tym samym ucinając temat. – Aaron wie, co takiego robi. Ja mu wierzę i ty też powinieneś, dlatego… – Mówił coś jeszcze, ale Ariel już go nie słuchał.

Jeśli do tej pory był po prostu zły i rozgoryczony, pseudo pocieszająca rozmowa z Victorem jedynie wszystko pogorszyła. Wilkołak zaczynał doprowadzać go do szaleństwa, a jeśli chodziło o dobre intencje Aarona… Nie dostrzegał ich i nie zamierzał wysilać się w najmniejszym stopniu. Jeśli to miał być jakiś chory żart, to zdecydowanie nie był śmieszny i zarówno Victor, jak i jego brat powinni zdawać sobie z tego sprawę.

Musiał znaleźć sposób na dotarcie do Alessi. Nie zamierzał czekać na nadejście pełni!

– Och, to bez sensu – usłyszał nerwowe mamrotanie Victora. – Czy naprawdę zamierzasz zachowywać się w ten sposób?

– To znaczy w jaki? Jakbym miał do was o coś pretensje? – Zacisnął szczęki tak mocno, że chyba jedynie cudem nie połamał sobie zębów. – To naprawdę zadziwiające, bo przecież nie mam żadnych powodów!

– Poddaję się. – Vick z jękiem wyrzucił obie ręce ku górze w poddańczym geście. Drgnął, zawahał się, a potem pośpiesznie wycofał się w stronę drzwi. – Jakby co…

– Jesteś w pobliżu – przerwał mu Ariel. – Dzięki. Wpadnij, kiedy wydarzy się cud i jednak zdecydujecie przestać traktować mnie jak więźnia – warknął z goryczą, decydując się nazywać rzeczy po imieniu.

Po wyjściu Victora poczuł coś na kształt ponurej satysfakcji, ale ta minęła równie szybko, co się pojawiła. Powstrzymał nieco dziecinny impuls, żeby przywalić zwiniętą w pięść dłonią o zamknięte drzwi, po czym znów zaczął krążyć po pokoju, który może i nie był specjalnie duży, ale swoją powierzchnią przynajmniej dwukrotnie przewyższał klitkę, którą do tej pory traktował jako swoją sypialnię. Warunki też były o niebo lepsze i mimo prostoty, pokój przypominał raczej komnatę niż zwykłe wnętrze, a jednak Ariel wcale nie czuł się w nim komfortowo. Dębowe meble, drogi dywan, elegancka mieszanka czerni, bieli oraz szkarłatu… Wszystko to może i było na swój sposób piękne, ale nie zmieniało faktu, że pozbawione okien, zimne wnętrze w ostatecznym rozrachunku stanowiło jego więzienie.

Irytacja po raz kolejny dała o sobie znać, ale tym razem zamiast znów bez celu krążyć dookoła, opadł na obity skóra tapczan, ustawiony tuż naprzeciwko zamkniętych drzwi. Momentalnie zatęsknił za wąskim łóżkiem, a konkretnie za tymi wszystkimi godzinami, które spędzili tam wraz z Alessią. Tęsknił za jej zapachem, bliskością ciała, spokojem, który malował się na jej twarzy, gdy w końcu dawało jej się rozluźnić… Wspomnienia były żywe, ale zamiast ukojenia, przynosiły jedynie gniew oraz strach, zwłaszcza kiedy przypominał sobie, że w każdej chwili mógł to wszystko utracić.

A co, jeśli Aaron w istocie wyświadczył mi przysługę?, pomyślał, ale zaraz odrzucił od siebie taką możliwość. Do diabła, może i chciał zapamiętać Ali jak najlepiej, ale to niczego nie zmieniało! Poza tym, dlaczego właściwie z góry spisywał ją na straty? Zamiast siedzieć i użalać się nad sobą, musiał ułożyć jakiś plan. Podróż do Lille nie wypaliła, ale to jeszcze nie znaczyło, że wszystko przepadło. Alessia była silna i uparta, więc na pewno była zdolna przetrwać pełnię i przynajmniej ten jeden raz wyjść z kłopotu cało. Musiał w to wierzyć, a jeśli jego nadzieje by się spełniły, otrzymaliby kolejny miesiąc i dopiero wtedy mogliby się zamartwiać o to, co będzie dalej.

No cóż, jego ojciec nie byłby pocieszony, gdyby widział go załamującego ręce. Nie żeby w przypadku Alessi miał jakiekolwiek skrupuły, poza tym Ariel nadal uważał Yves’a za pozbawionego uczuć sukinsyna, który odbierał mu wszystko to, co miał w życiu najlepsze, ale to jedno musiał mu przyznać – nigdy się nie poddawał. Wiedział, że tego samego Yves oczekiwał od niego i niemal słyszał w głowie ten drwiący ton, którego doświadczył nie raz. „No co, Arielu? – pytał go nie raz, rzucając mu pogardliwe, pełne wyższości spojrzenie. – Coś takiego cię przerasta?”. Nienawidził tego całym sobą, podobnie zresztą jak i swojego… ojca, niemniej czasami taki zimny prysznic był potrzebny.

Zacisnął dłonie w pięści, co jeszcze bardziej uwydatniło blizny na jego nadgarstkach. Nie potrafił określić tego, co zrobili mu Yves i jego kumple, mianem lekcji, ale to nie miało znaczenia. Wtedy również nie potrafił o siebie zawalczyć, tym razem jednak nie zamierzał pozwolić sobie na słabość.

Musiał działać… A przynajmniej zrobiłby to, gdyby wiedział w jaki sposób.

– Wyglądasz tak, jakbyś właśnie szykował się na wojnę, wilczy chłopcze – usłyszał nieoczekiwanie i z wrażenia omal nie spadł z kanapy, uprzytomniwszy sobie, że nie jest sam.

Katherine stała w cieniu, obserwując go tymi nieziemskimi oczami w niezdecydowanym kolorze zieleni i błękitu. Nie miał pojęcia w jaki sposób dostała się do pokoju i dlaczego jej nie wyczuł, to jednak nie miało znaczenia. W mroku wyglądała jeszcze bardziej niezwykle, bardziej jak wampir niż wilkołaka, zwłaszcza, że jej blada skóra wydawała jarzyć się w ciemnościach, emitując jakimś niezwykłym blaskiem. Ciemne włosy falami opadały jej na ramiona i plecy. Na sobie miała przylegającą do ciała, krwistoczerwoną sukienkę, której zdecydowanie nie widział u niej wcześniej, a która wydawała się zdecydowanie zbyt odważna i tak ściśle przylegała do jej ciała, że sprawiała wrażenie, jakby była jej drugą skórą.

Dziewczyna zawahała się i zrobiła niepewny krok do przodu. Lekko zakołysała biodrami, chyba nawet tego nie świadoma, po czym zmrużyła brwi i uważnie zmierzyła Ariela wzrokiem, zupełnie jakby to ona, a nie on, miała powody do dezorientacji albo nawet złości.

– Dlaczego wciąż mnie tak nazywasz? – zapytał, zanim zdążył ugryźć się w język. Przecież ten głos w jego głowie wcale nie musiał mieć związku akurat z nią.

– A dlaczego nie? – Jej brwi powędrowały nieznacznie ku górze, a jemu momentalnie zrobiło się gorąco, kiedy nieświadomie potwierdziła jego przypuszczenia. – Wilczy chłopcze – dodała, a kąciki jej ust drgnęły prawie niezauważalnie.

Świetnie. Więc miał przed sobą kolejną osobę, która była chętna zabawić się jego kosztem?

– Przestań – westchnął, bardziej poirytowany jej słowami niż tym, że w ogóle pojawiła się w pokoju, a on nawet nie zorientował się kiedy i w jaki sposób. – Nie chcę, żebyś mnie tak nazywała – wymamrotał gniewnie, ale wcale nie wyglądało na to, by jego słowa zrobiły na niej jakiekolwiek wrażenie.

– Trudno. Pasuje idealnie i już tak zostanie. – Wzruszyła odsłoniętymi ramionami. – Uznaj to za kolejną rzecz na którą właściwie nie masz wpływu.

Warknął, nie mogąc się powstrzymać. Te słowa były niczym cios poniżej pasa i Katherine doskonale musiała zdawać sobie z tego sprawę.

Jej obecność do tej pory była mu obojętna, ale kiedy uniósł głowę i ich spojrzenia się spotkały, dosłownie się w nim zagotowało. Nie wiedział dlaczego tutaj przyszła i w zasadzie go to nie obchodziło, a przynajmniej do tego próbował się przekonać. Znajdowała się tuż na wyciągnięcie ręki, co w innym wypadku byłoby prawdziwym zrządzeniem losu, tym razem jednak jedynie potęgowało wrażenie bezradności oraz zawód, który odczuwał od chwili rozmowy w tamte olbrzymiej sali, kiedy to Lilia zepsuła wszystko i uczyniła go więźniem nie tylko tego miejsca, ale również swojej Głowy. Przez cały czas towarzyszyły mu wyrzuty sumienia oraz poczucie beznadziejności, zwłaszcza, że i bez słów dziewczyny, doskonale zdawał sobie sprawę z tego, iż wszystko jest poza jego kontrolą. Nie był w stanie zrobić niczego i ta świadomość nieubłaganie wyniszczała go od środka.

Nawet jeśli Katherine dostrzegła, że jakkolwiek jest na nią zły, nie okazała tego w żaden sposób. Bez pospiechu przeszła jeszcze niewielki odcinek, cały czas trzymając się blisko ściany, co wydawało się nierozsądne, przynajmniej zdaniem Ariela. Przecież to on mógł być dla niej jedynym zagrożeniem w tym miejscu, a przywierając do ściany jedynie niepotrzebnie ograniczała swoje pole manewru, zapędzając się w kozi róg, który mógłby okazać się jej zgubą, gdyby w istocie zdecydował się na coś do tego stopnia desperackiego, jak atak na nią.

Uważasz, że mogłabym doprowadzić do sytuacji, w której stałbyś się dla mnie zagrożeniem?, wdarła się do jego umysłu kolejna, zabarwiona rozbawieniem myśl. Tego było już zdecydowanie za wiele.

– Przestań! – warknął po raz wtóry, walcząc z pragnieniem, żeby chwycić się obiema dłońmi za górę.

– Co takiego, Arielu? – Katherine spojrzała na niego z uprzejmym zainteresowaniem. Przynajmniej raz użyła jego imienia, co zaskoczyło go do tego stopnia, że nie od razu odpowiedział. – Patrzysz na mnie tak intensywnie, że chyba w istocie powinnam zacząć się niepokoić…

– Jak ty to robisz? – zapytał wprost, świadom tego, że gdyby chciała, mogłaby skłamać.

Nie zorientował się, kiedy właściwie podniósł się z miejsca, a jednak stał wyprostowany, gotowy do ewentualnej walki. Kiedy tylko to sobie uświadomił, speszył się i pośpiesznie opadł znów na kanapę, przez cały czas obserwując uważnie Katherine. Nie miał pojęcia, co powinien o niej myśleć, poza tym nie dało się ukryć, że zaczynała coraz bardziej go niepokoić.

– Co konkretnie? – zapytała w końcu, ale jej intensywne spojrzenie tych dziwnych, niezdecydowanych oczu sugerowało, że jedynie się z nim drażni. Przecież doskonale wiedziała, co miał na myśli!

– Przyszłaś tutaj, żeby mnie podręczyć? – zirytował się, nie zamierzając pozwolić wciągnąć się w jej gierki, niezależnie od tego na czym miały polegać. Na litość bogini, czy wszystkie córy księżyca były takie?! – Jeśli tak, tracisz czas. Jakoś niespecjalnie mam nastrój na bzdury. Co prawda pewnie samopoczucie więźnia żadnego z was nie interesuje, aczkolwiek…

– Więźniów torturujemy albo zabijamy, nie gościmy – przerwała mu spokojnie. Jej spojrzenie stało się bardziej zdecydowane i nieprzyjemne. – Gdybym z kolei chciała cię dręczyć, zostałabym do końca w sali, żeby zobaczyć, w jaki sposób pogrąża cię Lilia.

Chciał odpowiedzieć coś złośliwego, ale nagle zaschło mu w gardle, w głowie zresztą miał niemal kompletną pustkę. Katherine najwyraźniej tego się spodziewała, bo po chwili zastanowienia odezwała się ponownie, tym razem nieco bardziej przystępnym tonem głosu:

– Wiem dlaczego tutaj przyszedłeś – powiedziała spokojnie. – Wiem również, co należy zrobić, żeby rozwiązać twój problem.

Jeszcze kilka godzin temu w odpowiedzi na jej słowa, najprawdopodobniej padłby przed nią na kolana i błagał o to, żeby mu pomogła. Prawdopodobnie zrobiłby wszystko, byleby jakoś się z nią ułożyć, niezależnie od ceny, którą mogłoby przyjść mu później zapłacić. Wtedy nic innego nie miałoby znaczenia, jeśli tylko mogłaby pomóc Alessi, ale teraz? Teraz był mądrzejszy i wiedział, że uganiał się za mrzonkami.

Zacisnął usta w wąską linijkę, po czym demonstracyjnie odwrócił głowę. Instynkt protestował przeciwko takiemu rozwiązaniu, ale uciszył go stanowczo, podobnie jak i wcześniej zepchnął w najdalsze zakamarki umysłu żal oraz gorycz, które mu towarzyszyły.

– Nie wierzysz mi. – To było stwierdzenie, Katherine zresztą nie wydawała się rozczarowana z tego powodu.

– Faktycznie. – Pokręcił głową, jakby chciał opędzić się od jakichś myśli. – Aż sam jestem z tego powodu zdziwiony – prychnął.

Nie widział jej twarzy, ale mógł się założyć, że w odpowiedzi na jego słowa demonstracyjnie wywróciła oczami.

Takie traktowanie bynajmniej nie przekonuje mnie do tego, żebym chciała ci pomóc, rozległo się i był przekonany, że te słowa rozchodzą się wewnątrz jego głowy. W istocie Katherine milczała jak zaklęta, wiedział o tym. No, nazwij po imieniu to, co robię. Powiedz to, Arielu. Wiem, że masz ochotę i że to cię dręczy.

Powinien był ją zignorować, ale tego zaczynało być zbyt wiele. Coraz bardziej poirytowany, odwrócił głowę w jej stronę i zmierzył ją zagniewanym spojrzeniem.

– Jesteś telepatką – powiedział, a ona uśmiechnęła się w sposób, który można by uznać za niezwykle sympatyczny. – Ale… jak to możliwe?